δεκατέσσερα|14

- τι έχεις ;
- … τίποτα …
- έλα λέγε
- … τίποτα … αυτό … δεν έχω τίποτα …

… μπορεί να σε κατασπαράξει … να νικιέσαι για χάρη της … να τεντώνεται η ύπαρξή σου από χαρά …. να συστέλεσαι γι αυτό … να σε αναγκάσει φτερωτά να φεύγεις πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσεις … μα εσυ γυρνάς … και σε κοιτάει … και ξαναρχίζεις … μπορεί να την φορέσεις και να μην ειναι δικιά σου … να αισθάνεσαι ζεστά … αλλά το κρύο από μέσα να παγώνει την ανάσα … να σου είναι αναγκαία για ένα βήμα πιο κει … κι όταν το τολμήσεις να χάσεις τα πόδια σου … να βουλιάξεις σε υγρή γη … κι αυτή να μη σε βοηθάει … να σε κοιτάει με ένοχα μάτια και να τα κλείνει αργά σημαίνοντας το τέλος … να καταφέρνεις να σωθείς … να την κυνηγάς σε φωτεινούς λαβύρινθους και σε καθε γωνία να βλέπεις το ίδιο βλέμμα … να σε μαγεύει σε κάθε αδιέξοδο … και εσυ στο πουθενά να καταστρώνεις εξόδους … μαζί της … η γοητεία της θλίψης μπορεί να σε συνθλίψει … δεν σε αφήνει να την αγγίξεις … αυτή επιλέγει … την αγαπάς ακόμα … σε αγαπάει … μέχρι να σπάσουν τα κόκαλά σου … να γίνουν ένα με την σάρκα σου … και τότε τραγουδάει παλιά άνοστα αστεία … βγάζει τα ρούχα της και δείχνει τις θηλές της … ζητάς να αγκαλιαστείτε … κι αυτή φεύγει για να την κυνηγήσεις … κι εσύ την κυνηγάς … μεταμορφώνεται σε νεράιδα … σε πιάνει τρυφερά από το χέρι και βίαια σε κάνει σβούρες στο κενό … πονάς … ντρέπεσαι για την γοητεία της … κρύβεις το πρόσωπό σου με το ένα σου δάχτυλο … μα αυτή σε βλέπει … μόνο αυτή μπορεί … κι ακόμα της παραδίδεσαι … κι ακόμα ονειρεύεσαι ζωή μαζί της … κρεμιέσαι από φύλλα ξερά και βλέπεις πως η μιά γεννά την άλλη … κι απαθής βουτάς πάλι στην λαγνεία … και λαχταράς … μα γι αυτήν δεν είναι η ώρα … περιμένεις και τρέχεις πάλι να κρυφτείς … δεν βρίσκεις … πας προς το μέρος της … αδυνατο να αρθρώσεις … αδύνατο να αντισταθείς … ξέρεις … η γοητεία της θλίψης είναι μια πλάνη … φυσάς κι είναι πίσω σου … γυρνάς κι έχει χαθεί … κι εκεί που περιμένεις κοιτάζοντας τ αστερια κάποιο να πέσει … σε χαστουκίζει που έμαθες να ελπίζεις … και σε παγιδεύει … σε θέλει σύντροφο … σε θέλει προστάτη … κι ας κατέχει τη δύναμη … κι ας λέει ότι δεν σε θέλει πια … μόνο σε σένα μπορεί να δει τον ορίζοντα … μόνο στα μάτια σου την γαλήνη … μόνο με τα μάτια της … μάτια που αγωνίζονται να χαρούν … που αγωνίζονται να σε πείσουν πως είσαστε ένα … μάτια που λατρεύεις … που παγιδεύουν τον ορίζοντα … η γοητεία της θλίψης είναι επικίνδυνη … είναι μια μαγισα σκοτεινή … νοιώθεις που γιορτάζει μαζί σου … που δεν μπορεί μόνη … που φεύγετε μαζί … που το χώρια αλμυραίνει τα μαγουλα … που το κοντά σε ακυρώνει … η γοητεία της θλίψης νοιώθει άβολα σε αναπάντητες κλήσεις … η γοητεία της θλίψης είναι κτητική … η γοητεία της θλιψης εκδικείται τις περιπαθείς ενέργειες … η γοητεία της θλίψης μισεί την θερμότητα … η γοητεία της θλίψης αρνείται το αίσθημα … η γοητεία της θλίψης διεκδικεί το μετέωρο …

… οι πλανήτες καυγαδίζουν … γράφουν σχήματα γεωμετρικά και με τις γωνίες τους ανοίγουν πληγές που κλαίνε ακόμα … το τελευταίο προ διακοπών φεγγάρι δεν αντέχει το στρογγυλό του … ξαναθυμάται τον Σαλβαντόρ και κάτι προσπαθεί να πεί σε γλώσσα μυστική … ώρα για ύπνο … η νύχτα βουβή στα τόσα … η Tori φοβάται … ο Antony παίζει με μαλακά αστέρια … οι Sigour Ross περιμένουν … κι οι εικόνες περνούν εν τάχει … κατακλύζουν … εκδικούνται … αφήνουν τελείες τρεις και προσπαθούν να υπάρξουν ακόμα …. οι δρόμοι ξεκουράζονται … τα δέντρα τους σύντροφοι αλλάζουν σε βυσσινιές και κρύβονται από τον καινούργιο κάτοχο … όλα είναι μέταλο … όλα είναι κρύα … όλα είναι καλοκαίρι του 06 … όλα κατεβαίνουν στον πυρήνα να καούν … όλα στέκονται πίσω από λέξεις μόνες … οι γάτες σπαράζουν για έρωτα … κι οι σκιές ανασαίνουν στο σκοτάδι τους … οι ανίεροι καλιτέχνες πασχίζουν για εγκόσμια προσωρινότητα … οι σκύλοι αναζητούν αφεντικό … οι κατσαρίδες δολοφόνο … τα χαστούκια πόνο … οι απουσίες μνήμη … τα σεντόνια σάρκα … η σάρκα χάδια … τα χάδια όμοιά τους … τα όμοια να ταξιδέψουν … να καταργήσουν την νύχτα … να καταπιούν το σύμπαν … ώρα για ύπνο φωνάζει η θάλασσα … κι πλάτη του Βερολίνου βουτάει στην νικοτίνη … τα pixel εκλιπαρούνε για clone stamp … η ανθρώπινη φωνή επιμένει για συγχώρεση … και τα βαγόνια κρύβουν καλά επιβάτες περσινούς … μακάρι να ήταν αλλιώς …

… καληνύχτα … πάει … θα αδειάσει … θα φύγει … τελειώνει …
… λιώνει …
…μια Μαρία με λουλούδια στα χέρια γκρεμίζει τα οχυρά …

… - σε αγαπάω …
… - ok …
… - εσύ? …
… - τι? …
… - με αγαπάς?…
… - ναι …
… - ok …

… η βροχή ήρθε για να αναβάλει … να θέσει εσωτερικά … να παρακινήσει προς τα έξω … δυο μέρες κι όλα πιο καθαρά … πιο στολισμένα με υγρές εύθραστες μπίλιες … το χώμα ανάσανε μυρουδιά … κι άγγελος περίμενε μειλίχια … όλα τα είχε ζητιανέψει … όλα του δοθήκαν … θεράπευσε με ήχο τον αέρα και τον χόρεψε γύρω … οι βράχοι γλύκαναν για λίγο το σαγρό τους … η πόλη σώπασε … τα κλικ δεν χόρτασαν την αύρα … ο Antony κι οι φίλοι του οι Johnsons είναι χθες … ο άγγελος ακόμα ζητάει συντροφιά … ακόμα ζητάει ελπίδα … η νύχτα ακόμα συσπάται μαλακά …

… δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ … καθόλου … μα … τα βλέμματα γύρω μου επίμονα … ο ιδρώτας να λαμπυρίζει το πρόσωπο … τον νιώθω να κατεβαίνει … να ποτίζει όλη μου την σάρκα … να παλεύω μαζί του … η προσαρμογή σιγά σιγά τελειώνει … την χρειαζόμουν μετα από δυο χρόνια σχεδόν απουσίας … κι όμως το σώμα ανταποκρίθηκε άμεσα … πολύ γρήγορα άρχιζε να αλλάζει … θεαματικά … οι μυικές ίνες κάνουν την επανάστασή τους … χτυπούν εσωτερικά να δραπετεύσουν … να καταργήσουν τα κεκορεσμένα και τα ακόρεστα … αισθάνομαι μάτια να παρακολουθούν … τους τρικέφαλους να συσπώνται τους προσαγωγούς να ανοιγοκλείνουν … μια σχεδόν ερωτική πράξη … βλέμματα θαυμασμού για το σωμα που μεταμορφώνεται … σφριγηλό … ατίθασο … κι εγω ντροπαλός συνεσταλμένος … δήθεν αδιάφορος … να μην φέρω κάποιον σε δύσκολη θέση … μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη … παρατηρώ την διαφορά … αντιλαμβάνομαι κι εγώ πλέον το αίσθημα τους … απομονώνομαι … ξεδιψάω τα χείλη μου … νοιώθω το νερό να πλημμυρίζει τα σπλάχνα μου … και ξαναρχίζω τον αγώνα … δυνατός … με βλέπουν … ξανά … στρέφουν και κανουν μεγαλύτερη προσπάθεια … πασχίζουν … λυπάμαι για τις ευκολίες μου … οχι … δεν πρέπει να το λέω αυτο … καιρός να δείξω ότι αναμετριέμαι με την ίδια μου την υπόσταση … να δουν ότι κι εγώ πασχίζω … οι μαύρες λίμπρες στην διάθεσή μου … υπάκουες … οι λαβές, υγρές στις παλάμες μου … διατάσσεις που σκίζουν τον αέρα … προχωράω μούσκεμα σε άλλο μηχάνημα … κι άλλα μάτια … ζεστά … ευπροσήγορα (ο,τι και να σημαίνει αυτό) … σε ανύποπτη στιγμή γυμνώνω τους κοιλιακούς μου … κρυφά … τους χαιδεύω … ανταποκρίνονται … μου χαμογελούν κουρασμένοι … ξέρω πιά ότι το στοίχημα κερδίθηκε … χωρίς να κάνω κάτι σπουδαίο … ποιός να το πίστευε σε λίγες μόνο μέρες … η διαφορά του πρίν με το τώρα μεγάλη … το μυικό μου σύστημα είναι πλήρως ενεργό … οι πόροι μου πλημμυρίζουν ευεξία … η μουσική επευφημεί … τα πρόσωπα συγκατανεύουν … είναι καιρός να τελειώνω … με βιαστικές κινήσεις σπρώχω με δύναμη την ράχη μου στο μαξιλαράκι … ξανά … και ξανά … και ξανά … λίγο ακόμα μπορώ … νικητής σκουπίζω νωχελικά το μέτωπο … μπορώ κι άλλο … η αρμόδια trainer με αίσθημα ανακούφισης κι υπερηφάνειας με σταματάει … - Αρκετά για σήμερα … τελείωσες … - Μα να μην κάνω αποθεραπεία ? … - Από τι? δεν έκανες και τίποτε το τρομερό … αυτό ήταν … από κείνη την στιγμή ήξερα πως την είχα κερδίσει κι αυτή … κατάλαβε τις δυνατότητές μου … κατευθύνθηκα στα αποδυτήρια … το φαντάστηκα … κάποιοι θα με περίμεναν να με δουν και γυμνό … τελικά ίσως και να μαι πολύ παιδαράς γαμώτο μου …