δεκατέσσερα|14

… δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ … καθόλου … μα … τα βλέμματα γύρω μου επίμονα … ο ιδρώτας να λαμπυρίζει το πρόσωπο … τον νιώθω να κατεβαίνει … να ποτίζει όλη μου την σάρκα … να παλεύω μαζί του … η προσαρμογή σιγά σιγά τελειώνει … την χρειαζόμουν μετα από δυο χρόνια σχεδόν απουσίας … κι όμως το σώμα ανταποκρίθηκε άμεσα … πολύ γρήγορα άρχιζε να αλλάζει … θεαματικά … οι μυικές ίνες κάνουν την επανάστασή τους … χτυπούν εσωτερικά να δραπετεύσουν … να καταργήσουν τα κεκορεσμένα και τα ακόρεστα … αισθάνομαι μάτια να παρακολουθούν … τους τρικέφαλους να συσπώνται τους προσαγωγούς να ανοιγοκλείνουν … μια σχεδόν ερωτική πράξη … βλέμματα θαυμασμού για το σωμα που μεταμορφώνεται … σφριγηλό … ατίθασο … κι εγω ντροπαλός συνεσταλμένος … δήθεν αδιάφορος … να μην φέρω κάποιον σε δύσκολη θέση … μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη … παρατηρώ την διαφορά … αντιλαμβάνομαι κι εγώ πλέον το αίσθημα τους … απομονώνομαι … ξεδιψάω τα χείλη μου … νοιώθω το νερό να πλημμυρίζει τα σπλάχνα μου … και ξαναρχίζω τον αγώνα … δυνατός … με βλέπουν … ξανά … στρέφουν και κανουν μεγαλύτερη προσπάθεια … πασχίζουν … λυπάμαι για τις ευκολίες μου … οχι … δεν πρέπει να το λέω αυτο … καιρός να δείξω ότι αναμετριέμαι με την ίδια μου την υπόσταση … να δουν ότι κι εγώ πασχίζω … οι μαύρες λίμπρες στην διάθεσή μου … υπάκουες … οι λαβές, υγρές στις παλάμες μου … διατάσσεις που σκίζουν τον αέρα … προχωράω μούσκεμα σε άλλο μηχάνημα … κι άλλα μάτια … ζεστά … ευπροσήγορα (ο,τι και να σημαίνει αυτό) … σε ανύποπτη στιγμή γυμνώνω τους κοιλιακούς μου … κρυφά … τους χαιδεύω … ανταποκρίνονται … μου χαμογελούν κουρασμένοι … ξέρω πιά ότι το στοίχημα κερδίθηκε … χωρίς να κάνω κάτι σπουδαίο … ποιός να το πίστευε σε λίγες μόνο μέρες … η διαφορά του πρίν με το τώρα μεγάλη … το μυικό μου σύστημα είναι πλήρως ενεργό … οι πόροι μου πλημμυρίζουν ευεξία … η μουσική επευφημεί … τα πρόσωπα συγκατανεύουν … είναι καιρός να τελειώνω … με βιαστικές κινήσεις σπρώχω με δύναμη την ράχη μου στο μαξιλαράκι … ξανά … και ξανά … και ξανά … λίγο ακόμα μπορώ … νικητής σκουπίζω νωχελικά το μέτωπο … μπορώ κι άλλο … η αρμόδια trainer με αίσθημα ανακούφισης κι υπερηφάνειας με σταματάει … - Αρκετά για σήμερα … τελείωσες … - Μα να μην κάνω αποθεραπεία ? … - Από τι? δεν έκανες και τίποτε το τρομερό … αυτό ήταν … από κείνη την στιγμή ήξερα πως την είχα κερδίσει κι αυτή … κατάλαβε τις δυνατότητές μου … κατευθύνθηκα στα αποδυτήρια … το φαντάστηκα … κάποιοι θα με περίμεναν να με δουν και γυμνό … τελικά ίσως και να μαι πολύ παιδαράς γαμώτο μου …

Το κείμενο γράφτηκε Σαββάτο, Ιουλίου 1st, 2006 στις 11:04 μμ από ADRAS.