δεκατέσσερα|14

… οι πλανήτες καυγαδίζουν … γράφουν σχήματα γεωμετρικά και με τις γωνίες τους ανοίγουν πληγές που κλαίνε ακόμα … το τελευταίο προ διακοπών φεγγάρι δεν αντέχει το στρογγυλό του … ξαναθυμάται τον Σαλβαντόρ και κάτι προσπαθεί να πεί σε γλώσσα μυστική … ώρα για ύπνο … η νύχτα βουβή στα τόσα … η Tori φοβάται … ο Antony παίζει με μαλακά αστέρια … οι Sigour Ross περιμένουν … κι οι εικόνες περνούν εν τάχει … κατακλύζουν … εκδικούνται … αφήνουν τελείες τρεις και προσπαθούν να υπάρξουν ακόμα …. οι δρόμοι ξεκουράζονται … τα δέντρα τους σύντροφοι αλλάζουν σε βυσσινιές και κρύβονται από τον καινούργιο κάτοχο … όλα είναι μέταλο … όλα είναι κρύα … όλα είναι καλοκαίρι του 06 … όλα κατεβαίνουν στον πυρήνα να καούν … όλα στέκονται πίσω από λέξεις μόνες … οι γάτες σπαράζουν για έρωτα … κι οι σκιές ανασαίνουν στο σκοτάδι τους … οι ανίεροι καλιτέχνες πασχίζουν για εγκόσμια προσωρινότητα … οι σκύλοι αναζητούν αφεντικό … οι κατσαρίδες δολοφόνο … τα χαστούκια πόνο … οι απουσίες μνήμη … τα σεντόνια σάρκα … η σάρκα χάδια … τα χάδια όμοιά τους … τα όμοια να ταξιδέψουν … να καταργήσουν την νύχτα … να καταπιούν το σύμπαν … ώρα για ύπνο φωνάζει η θάλασσα … κι πλάτη του Βερολίνου βουτάει στην νικοτίνη … τα pixel εκλιπαρούνε για clone stamp … η ανθρώπινη φωνή επιμένει για συγχώρεση … και τα βαγόνια κρύβουν καλά επιβάτες περσινούς … μακάρι να ήταν αλλιώς …

… καληνύχτα … πάει … θα αδειάσει … θα φύγει … τελειώνει …
… λιώνει …
…μια Μαρία με λουλούδια στα χέρια γκρεμίζει τα οχυρά …

Το κείμενο γράφτηκε Τετάρτη, Ιουλίου 12th, 2006 στις 1:54 πμ από .blacklight.