δεκατέσσερα|14

… μπορεί να σε κατασπαράξει … να νικιέσαι για χάρη της … να τεντώνεται η ύπαρξή σου από χαρά …. να συστέλεσαι γι αυτό … να σε αναγκάσει φτερωτά να φεύγεις πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσεις … μα εσυ γυρνάς … και σε κοιτάει … και ξαναρχίζεις … μπορεί να την φορέσεις και να μην ειναι δικιά σου … να αισθάνεσαι ζεστά … αλλά το κρύο από μέσα να παγώνει την ανάσα … να σου είναι αναγκαία για ένα βήμα πιο κει … κι όταν το τολμήσεις να χάσεις τα πόδια σου … να βουλιάξεις σε υγρή γη … κι αυτή να μη σε βοηθάει … να σε κοιτάει με ένοχα μάτια και να τα κλείνει αργά σημαίνοντας το τέλος … να καταφέρνεις να σωθείς … να την κυνηγάς σε φωτεινούς λαβύρινθους και σε καθε γωνία να βλέπεις το ίδιο βλέμμα … να σε μαγεύει σε κάθε αδιέξοδο … και εσυ στο πουθενά να καταστρώνεις εξόδους … μαζί της … η γοητεία της θλίψης μπορεί να σε συνθλίψει … δεν σε αφήνει να την αγγίξεις … αυτή επιλέγει … την αγαπάς ακόμα … σε αγαπάει … μέχρι να σπάσουν τα κόκαλά σου … να γίνουν ένα με την σάρκα σου … και τότε τραγουδάει παλιά άνοστα αστεία … βγάζει τα ρούχα της και δείχνει τις θηλές της … ζητάς να αγκαλιαστείτε … κι αυτή φεύγει για να την κυνηγήσεις … κι εσύ την κυνηγάς … μεταμορφώνεται σε νεράιδα … σε πιάνει τρυφερά από το χέρι και βίαια σε κάνει σβούρες στο κενό … πονάς … ντρέπεσαι για την γοητεία της … κρύβεις το πρόσωπό σου με το ένα σου δάχτυλο … μα αυτή σε βλέπει … μόνο αυτή μπορεί … κι ακόμα της παραδίδεσαι … κι ακόμα ονειρεύεσαι ζωή μαζί της … κρεμιέσαι από φύλλα ξερά και βλέπεις πως η μιά γεννά την άλλη … κι απαθής βουτάς πάλι στην λαγνεία … και λαχταράς … μα γι αυτήν δεν είναι η ώρα … περιμένεις και τρέχεις πάλι να κρυφτείς … δεν βρίσκεις … πας προς το μέρος της … αδυνατο να αρθρώσεις … αδύνατο να αντισταθείς … ξέρεις … η γοητεία της θλίψης είναι μια πλάνη … φυσάς κι είναι πίσω σου … γυρνάς κι έχει χαθεί … κι εκεί που περιμένεις κοιτάζοντας τ αστερια κάποιο να πέσει … σε χαστουκίζει που έμαθες να ελπίζεις … και σε παγιδεύει … σε θέλει σύντροφο … σε θέλει προστάτη … κι ας κατέχει τη δύναμη … κι ας λέει ότι δεν σε θέλει πια … μόνο σε σένα μπορεί να δει τον ορίζοντα … μόνο στα μάτια σου την γαλήνη … μόνο με τα μάτια της … μάτια που αγωνίζονται να χαρούν … που αγωνίζονται να σε πείσουν πως είσαστε ένα … μάτια που λατρεύεις … που παγιδεύουν τον ορίζοντα … η γοητεία της θλίψης είναι επικίνδυνη … είναι μια μαγισα σκοτεινή … νοιώθεις που γιορτάζει μαζί σου … που δεν μπορεί μόνη … που φεύγετε μαζί … που το χώρια αλμυραίνει τα μαγουλα … που το κοντά σε ακυρώνει … η γοητεία της θλίψης νοιώθει άβολα σε αναπάντητες κλήσεις … η γοητεία της θλίψης είναι κτητική … η γοητεία της θλιψης εκδικείται τις περιπαθείς ενέργειες … η γοητεία της θλίψης μισεί την θερμότητα … η γοητεία της θλίψης αρνείται το αίσθημα … η γοητεία της θλίψης διεκδικεί το μετέωρο …

Το κείμενο γράφτηκε Τετάρτη, Ιουλίου 26th, 2006 στις 10:50 μμ από .blacklight.