δεκατέσσερα|14

 
να αισθανθώ τι…αλλιώς …
λιώνεις κομμάτια ζωής…
να μην μπορούν…
να χαθούν οι εικόνες…
να μην αντέχουν να βλέπουν

 αλλιώς να μ απαντούσες  σαν μ έβλεπες ξανά…ευτυχή…με νυχτερινά χρώματα…δικά…
αλλιώς  να μ έψαχνα σε παιδικές ομπρέλες…υδαρής…σε καρφωμένα ημερολόγια…
κι αρκτικά μιλώντας ακόμα…να μ έλιωνες σε έναν  καιρό που αλάζει…

 κλείνω…αρωσταίνω το φως…καθαρίζω τα μέλη…ασπρίζω την μύτη…
και ξαναγράφω από την αρχή τα ίδια πάνω στα ίδια…

ακούω  απελπισία  Παρθένας  απ έξω να βρέξει…μέσα της…
κι ομολογώ
να βρέξει…ξανά και ξανά…
αλλιώς

 να ζήταγα το ίσο αλλιώς…
να γελούσες  τη φορά αλλιώς…
να έφευγα το ψεύδος αλλιώς…
να έχανες το βάθος παιδίου αλλιώς

 αλλιώς να στέγνωναν  ποτάμια και γλώσσες να σπάραζαν  να βρέξει…
ας βρέξει ξανά και ξανά…
τ ομολογώ…
αλλιώς…να αισθανθώ τι…

“…Πέθανε
Αυτήν την λέξη, μόνο αύριο μπορείς να την πεις
Πρέπει να είναι αύριο όταν θα πεις πέθανε
Αύριο
Το αύριο. Και το αύριο. Και το αύριο
Αύριο: Μικρό φοβισμένο βήμα
σέρνεται το ένα πίσω από το άλλο.
Μέρα με την μέρα μέχρι την τελευταία συλλαβή του χρόνου.
Κι εμείς όλα τα χθες. Είμαστε τα χτες όλων αυτών που πέθαναν.
Ζούμε πάντα χτες
Σβήσε Σβήσε
είσαι πολύ λίγο φως
Δεν φτάνεις . Είσαι λίγο.
Τίποτε δεν φωτίζεις. Σβήσε
Μονάχα με σκιές γεμίζεις την ζωή
Λεν χρειάζεσαι. Την ζωή!
Αυτή την μικρή ευκαιρία για έναν άγνωστο άνεργο ηθοποιό.
Που - μέσα σε δέκα λέξεις - μέσα στις δέκα λέξεις
που είναι όλος κι όλος ο ρόλος του
και μόνο για μία παράσταση.
Μέσα σε δέκα ανοησίες στριμώχνει, στοιβάζει όλη του την ψυχή.
κι αυτό ήταν- τελείωσε.
Κι ο ρόλος και η ψυχή
Και μένει η ζωή.  Και την ζωή την ζει ένας γεννημένος ηλίθιος.
Που χτυπιέται και ουρλιάζει από θυμό-
χωρίς να ξέρει με τι . Γιατί θύμωσε…”

Ο. Σαίξπηρ “Μάκβεθ” απόδοση Γ. Χειμωνάς