δεκατέσσερα|14

“…Πέθανε
Αυτήν την λέξη, μόνο αύριο μπορείς να την πεις
Πρέπει να είναι αύριο όταν θα πεις πέθανε
Αύριο
Το αύριο. Και το αύριο. Και το αύριο
Αύριο: Μικρό φοβισμένο βήμα
σέρνεται το ένα πίσω από το άλλο.
Μέρα με την μέρα μέχρι την τελευταία συλλαβή του χρόνου.
Κι εμείς όλα τα χθες. Είμαστε τα χτες όλων αυτών που πέθαναν.
Ζούμε πάντα χτες
Σβήσε Σβήσε
είσαι πολύ λίγο φως
Δεν φτάνεις . Είσαι λίγο.
Τίποτε δεν φωτίζεις. Σβήσε
Μονάχα με σκιές γεμίζεις την ζωή
Λεν χρειάζεσαι. Την ζωή!
Αυτή την μικρή ευκαιρία για έναν άγνωστο άνεργο ηθοποιό.
Που - μέσα σε δέκα λέξεις - μέσα στις δέκα λέξεις
που είναι όλος κι όλος ο ρόλος του
και μόνο για μία παράσταση.
Μέσα σε δέκα ανοησίες στριμώχνει, στοιβάζει όλη του την ψυχή.
κι αυτό ήταν- τελείωσε.
Κι ο ρόλος και η ψυχή
Και μένει η ζωή.  Και την ζωή την ζει ένας γεννημένος ηλίθιος.
Που χτυπιέται και ουρλιάζει από θυμό-
χωρίς να ξέρει με τι . Γιατί θύμωσε…”

Ο. Σαίξπηρ “Μάκβεθ” απόδοση Γ. Χειμωνάς

Το κείμενο γράφτηκε Κυριακή, Σεπτεμβρίου 14th, 2008 στις 11:56 μμ από collector32.