αλλιώς |
Κυριακή 28|09|08 |
να αισθανθώ τι…αλλιώς …
λιώνεις κομμάτια ζωής…
να μην μπορούν…
να χαθούν οι εικόνες…
να μην αντέχουν να βλέπουν
αλλιώς να μ απαντούσες σαν μ έβλεπες ξανά…ευτυχή…με νυχτερινά χρώματα…δικά…
αλλιώς να μ έψαχνα σε παιδικές ομπρέλες…υδαρής…σε καρφωμένα ημερολόγια…
κι αρκτικά μιλώντας ακόμα…να μ έλιωνες σε έναν καιρό που αλάζει…
κλείνω…αρωσταίνω το φως…καθαρίζω τα μέλη…ασπρίζω την μύτη…
και ξαναγράφω από την αρχή τα ίδια πάνω στα ίδια…
ακούω απελπισία Παρθένας απ έξω να βρέξει…μέσα της…
κι ομολογώ
να βρέξει…ξανά και ξανά…
αλλιώς
να ζήταγα το ίσο αλλιώς…
να γελούσες τη φορά αλλιώς…
να έφευγα το ψεύδος αλλιώς…
να έχανες το βάθος παιδίου αλλιώς
αλλιώς να στέγνωναν ποτάμια και γλώσσες να σπάραζαν να βρέξει…
ας βρέξει ξανά και ξανά…
τ ομολογώ…
αλλιώς…να αισθανθώ τι…