. |
Πέμπτη 26|02|09 |
… με τριγυρίζει μια τελεία … ολοστρόγγυλη … καθαρή … κάθε πρωί μικρή αποφασίζει να γίνει συντροφος ή φίλη … δεν ξέρω δεν ρωτάω … ανοίγει δρόμο … ακολουθεί … στέκεται δίπλα μου … αποστρέφω … απλώνει τεράστια και με τυλίγει … μην την αφήσω … τρέχω να κρυφτώ … να με χάσει … για λίγο … γνωρίζει την επόμενη διαδρομή … μόνο αυτή … όχι εγώ … την κυνηγάω … παίζω … τρέχει παλαβά … την κυνηγάω … καταπίνω κρύο … να την προλάβω … να την πατήσω … να εισχωρήσει απο το πέλμα … ανεβαίνει … κι όταν με κοιτούν όλοι την φτύνω από ντροπή … θυμωμένα χορεύει γύρω μου και με ντύνεται … να φύγει να φύγει … με πετάει … μένει μακριά … κοιτάζει … περιμένει … κι όταν λείπουν όλοι την καλώ … γιατί αυτήν έχω … γελάει … γιατί αυτή μπορεί … σκοτεινιάζει … την πιάνω από τον λαιμό μη μου φύγει … να μπεί από την πόρτα πριν από μένα … γλύφει κάθε τοίχο … αγγίζω για λίγο κι είναι πίσω … γυρνάω κι είναι αλλού … κλείνω τα μάτια κι ειναι εκεί πάνω … αν ανοίξω θα την δω … αν κλείσω θα με δει …