δεκατέσσερα|14

… ακυρώνεις μια ώρα αφού την έχεις διανύσει … σαν να την χρωστούσες … σου χαρίζονται εξήντα ολόκληρα λεπτά σαν τα χρειάζεσαι … να τα ζητούσες … προγραμματισμένη δωροδοκία για λίγο αλκοόλ παραπάνω … λίγο ύπνο παραπάνω … λίγη καφεΐνη παραπάνω … μια βόλτα παραπάνω … μία αγκαλιά παραπάνω … κι όλα με μία αλλαγή ώρας να τα επιστρέψεις … γιατί δεν είναι δικά σου … τα δανείστηκες … δεν είναι δικά σου … είναι μία νεκρή στιγμή … η στιγμή που δεν δικαιούσαι εσύ τουλάχιστον να την αποφασίσεις … να σβήσεις τα καμένα καρέ σου … να λες πως δεν υπάρχουν πια … αλλά τα έχεις … είναι εκείνη η στιγμή που πρέπει να αλλάξεις τον χρόνο … κι αυτός να μην είναι ολόκληρος … να τον συντρίψεις … για να έχει νόημα ξανά η μικρή σου ιστορία … αλλά μια στιγμή του … αυτή που δεν είναι η πρώτη σου επιλογή να ξεχάσεις … κι η πρώτη σου να εμμένει … σαν τιμωρία … να μην την ξεχνάς … να χεις να ταλαιπωρείσαι … να ονειρεύεσαι πως υπήρξε ευκαιρία … να αλλάξεις τον κόσμο … σου …

…σε βλέπει … τον βλέπεις … δεν είναι εχθρός πια … είναι σύντροφος … εσύ το αποφάσισες … δεν είναι τώρα απλοϊκός … ούτε κακοφτιαγμένος … δεν παραμορφώνει … είναι μαγικός … είναι η αγάπη που σου απόμεινε … όταν έφτιαχνες ξανά τις γραμμές σου … όταν πάσχιζες να θέσεις εαυτόν σε λίστες επιλογής … όταν φοβόσουν σε σκοτεινά δωμάτια και γυμνά στηνόσουν σε χαραμάδες προσμονής το έξω φως να μπεί να σε ορίσει … το μέσα το απαξίωνες … μόνο αυτός σε έβλεπε … μα είναι πλέον φίλος … είναι αγαπημένος … είναι καθρέφτης μαγικός … καθιστά τα άλλα βλέματα ανάξια … είναι αυτός που σου λέει την αλήθεια … είναι ο δικός σου μαγικός καθρέφτης … που εξυμνεί την ωραιότητά σου … την προστατεύει … τον τριγυρνας κοντά σου … με ιδρωμένα δάχτυλα θολώνεις τις βολές του … οι βάρβαροι δεν χωρoύν στο περιβάλον του … κολάς την σάρκα στην δική τους … εσένα μονο δείχνει … η ύπαρξή τους ακυρώνεται που θέλησαν να σ έχουν … που ήσουνα μαζί τους … εσύ ορίζεις την ηδονή … εσύ μοιράζεις την οδύνη … πιστό μοντέλο του εσύ … είδωλο που λαχτάρησες να κατακτήσει … οι μυρουδιές της μάχης θεραπευτικές … οι ύμνοι της παλιά σπαραχτικοί … τώρα εξετασταία ύλη ξωτικών … οι σπίθες βασανίζονται στην λατρεία … η αυτάρκεια λιγοστεύει τους κινδύνους … κανείς δεν καταφέρνει πια να καταρρίψει αυτά που κέρδισες … ο μαγικός καθρέφτης σιωπά γι όσα θυμίζεις … σε βλέπει … κι ας τον βλέπεις … δεν παγιδεύει την ζωή … την κουβαλάει μαζί του … δεν την εκθέτει σε κουρασμένες νύχτες … γίνεται ασπίδα στην φθορά … κι όταν οι ίριδες στα μάτια του μικρύνουν δεν έχεις παρά να τον σπάσεις … και να πνιγείς στα επτά του ανάγωγα κομμάτια …

… δεν το κατανοεί ως χρέος … δεν κινείται δουλοπρεπώς … δεν ενεργεί υστερόβουλα … το χαίρεται … το ευχαριστιέται … κυμματίζει γαλήνια … και σφυρίζει χαρούμενους σκοπούς ανάμεσα στα σύννεφα … τα αγγίζει λίγο να σου παγώσουν γλυκά το πρόσωπο … αφήνει μερικά χνούδια να χει να θυμάται … να τα κάνει εμπόδιο στο επόμενο πέρασμα … να τα κάνει παιχνίδι … να χτυπηθεί μαζί τους … και στις άναρχες γωνίες του αέρα να παροτρύνει να απλώσεις τα χέρια σου να τον αρπάξεις … αν φοβηθείς σε τυλίγει προστατευτικά κι αρχίζει χορό μαζί σου μέχρι να ρθει η βροχή … να μουσκέψετε μαζί … να βυθιστείτε στην θάλασσα … να νοιώσετε μαζί την υγρασία της κίνησης … προστάζει να σου υποκληθούν πολύχρωμα κοράλια … σε περνάει από ένυδρες οροσειρές … μαζεύει αστερίες να ραντίσει το σκοτάδι … φτιάχνει δικές σου μικρές και μεγάλες Άρκτους … κι όταν κρυώσεις πάλλεται … τρυπάει να σε φτάσει αλλού … στο κέντρο … στη φωτιά … σε περνάει από πετρώματα κι εποχές που δεν γνώριζες … σε φτάνει εκεί που το φως είναι κόκκινο … είναι κίτρινο είναι πορτοκαλί … δεν ξέρει την σειρά … βολτάρει τυχαία … κι όταν αρχίζεις να καίγεσαι σε γυρίζει πίσω … γίνεται έλκυθρο σε πρόθυμα δελφίνια που σας πάνε στην ακτή … σε φέρνει σπίτι … γίνεται σπίτι σου … φεύγετε … ψάχνει για σένα τον αιθέρα … να στον κάνει μπουκιά μικρή … να ανοίξεις το στόμα να τον καταπιείς … σου μιλάει γλώσσα δικιά σας … σε ζεσταίνει … σε δροσίζει … σε κάνει να ξαπλώνεις πάνω του νωθρά … απορροφά τις σταγόνες σου … σε αγκαλιάζει σφιχτά … το ιπτάμενο χαλί επιθυμεί μαζί περιπλανήσεις … δεν σκοτεινιάζει το φως … δεν φωταγωγεί το σκοτάδι … το ιπτάμενο χαλί προκαλεί το ταξίδι … δεν απαιτεί κάτι παραπάνω … δεν δέχεται τίποτε λιγότερο … δεν πτοείται από ιπτάμενους δράκους … δεν μαγεύεται από γεροδεμένους επιβήτορες … δεν κουβαλάει αφέντες … δεν δίνεται στο πέλμα τους … δεν συγχωρεί την αγένεια … αναγνωρίζει τα όρια … προσθέτει τα δικά του …

… αν τιμάς την διαδρομή τότε την δικαιούσαι … αν παραμένεις για να ξεφτίσεις τους κόμπους του θυμώνει … τραβιέται … στα κενά αναποδογυρίζει … τινάζεται … εσύ ξεφεύγεις … κι αυτό συνεχίζει να ίπταται … μακριά … ελεύθερα …

… μπορεί να σε κατασπαράξει … να νικιέσαι για χάρη της … να τεντώνεται η ύπαρξή σου από χαρά …. να συστέλεσαι γι αυτό … να σε αναγκάσει φτερωτά να φεύγεις πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσεις … μα εσυ γυρνάς … και σε κοιτάει … και ξαναρχίζεις … μπορεί να την φορέσεις και να μην ειναι δικιά σου … να αισθάνεσαι ζεστά … αλλά το κρύο από μέσα να παγώνει την ανάσα … να σου είναι αναγκαία για ένα βήμα πιο κει … κι όταν το τολμήσεις να χάσεις τα πόδια σου … να βουλιάξεις σε υγρή γη … κι αυτή να μη σε βοηθάει … να σε κοιτάει με ένοχα μάτια και να τα κλείνει αργά σημαίνοντας το τέλος … να καταφέρνεις να σωθείς … να την κυνηγάς σε φωτεινούς λαβύρινθους και σε καθε γωνία να βλέπεις το ίδιο βλέμμα … να σε μαγεύει σε κάθε αδιέξοδο … και εσυ στο πουθενά να καταστρώνεις εξόδους … μαζί της … η γοητεία της θλίψης μπορεί να σε συνθλίψει … δεν σε αφήνει να την αγγίξεις … αυτή επιλέγει … την αγαπάς ακόμα … σε αγαπάει … μέχρι να σπάσουν τα κόκαλά σου … να γίνουν ένα με την σάρκα σου … και τότε τραγουδάει παλιά άνοστα αστεία … βγάζει τα ρούχα της και δείχνει τις θηλές της … ζητάς να αγκαλιαστείτε … κι αυτή φεύγει για να την κυνηγήσεις … κι εσύ την κυνηγάς … μεταμορφώνεται σε νεράιδα … σε πιάνει τρυφερά από το χέρι και βίαια σε κάνει σβούρες στο κενό … πονάς … ντρέπεσαι για την γοητεία της … κρύβεις το πρόσωπό σου με το ένα σου δάχτυλο … μα αυτή σε βλέπει … μόνο αυτή μπορεί … κι ακόμα της παραδίδεσαι … κι ακόμα ονειρεύεσαι ζωή μαζί της … κρεμιέσαι από φύλλα ξερά και βλέπεις πως η μιά γεννά την άλλη … κι απαθής βουτάς πάλι στην λαγνεία … και λαχταράς … μα γι αυτήν δεν είναι η ώρα … περιμένεις και τρέχεις πάλι να κρυφτείς … δεν βρίσκεις … πας προς το μέρος της … αδυνατο να αρθρώσεις … αδύνατο να αντισταθείς … ξέρεις … η γοητεία της θλίψης είναι μια πλάνη … φυσάς κι είναι πίσω σου … γυρνάς κι έχει χαθεί … κι εκεί που περιμένεις κοιτάζοντας τ αστερια κάποιο να πέσει … σε χαστουκίζει που έμαθες να ελπίζεις … και σε παγιδεύει … σε θέλει σύντροφο … σε θέλει προστάτη … κι ας κατέχει τη δύναμη … κι ας λέει ότι δεν σε θέλει πια … μόνο σε σένα μπορεί να δει τον ορίζοντα … μόνο στα μάτια σου την γαλήνη … μόνο με τα μάτια της … μάτια που αγωνίζονται να χαρούν … που αγωνίζονται να σε πείσουν πως είσαστε ένα … μάτια που λατρεύεις … που παγιδεύουν τον ορίζοντα … η γοητεία της θλίψης είναι επικίνδυνη … είναι μια μαγισα σκοτεινή … νοιώθεις που γιορτάζει μαζί σου … που δεν μπορεί μόνη … που φεύγετε μαζί … που το χώρια αλμυραίνει τα μαγουλα … που το κοντά σε ακυρώνει … η γοητεία της θλίψης νοιώθει άβολα σε αναπάντητες κλήσεις … η γοητεία της θλίψης είναι κτητική … η γοητεία της θλιψης εκδικείται τις περιπαθείς ενέργειες … η γοητεία της θλίψης μισεί την θερμότητα … η γοητεία της θλίψης αρνείται το αίσθημα … η γοητεία της θλίψης διεκδικεί το μετέωρο …

… οι πλανήτες καυγαδίζουν … γράφουν σχήματα γεωμετρικά και με τις γωνίες τους ανοίγουν πληγές που κλαίνε ακόμα … το τελευταίο προ διακοπών φεγγάρι δεν αντέχει το στρογγυλό του … ξαναθυμάται τον Σαλβαντόρ και κάτι προσπαθεί να πεί σε γλώσσα μυστική … ώρα για ύπνο … η νύχτα βουβή στα τόσα … η Tori φοβάται … ο Antony παίζει με μαλακά αστέρια … οι Sigour Ross περιμένουν … κι οι εικόνες περνούν εν τάχει … κατακλύζουν … εκδικούνται … αφήνουν τελείες τρεις και προσπαθούν να υπάρξουν ακόμα …. οι δρόμοι ξεκουράζονται … τα δέντρα τους σύντροφοι αλλάζουν σε βυσσινιές και κρύβονται από τον καινούργιο κάτοχο … όλα είναι μέταλο … όλα είναι κρύα … όλα είναι καλοκαίρι του 06 … όλα κατεβαίνουν στον πυρήνα να καούν … όλα στέκονται πίσω από λέξεις μόνες … οι γάτες σπαράζουν για έρωτα … κι οι σκιές ανασαίνουν στο σκοτάδι τους … οι ανίεροι καλιτέχνες πασχίζουν για εγκόσμια προσωρινότητα … οι σκύλοι αναζητούν αφεντικό … οι κατσαρίδες δολοφόνο … τα χαστούκια πόνο … οι απουσίες μνήμη … τα σεντόνια σάρκα … η σάρκα χάδια … τα χάδια όμοιά τους … τα όμοια να ταξιδέψουν … να καταργήσουν την νύχτα … να καταπιούν το σύμπαν … ώρα για ύπνο φωνάζει η θάλασσα … κι πλάτη του Βερολίνου βουτάει στην νικοτίνη … τα pixel εκλιπαρούνε για clone stamp … η ανθρώπινη φωνή επιμένει για συγχώρεση … και τα βαγόνια κρύβουν καλά επιβάτες περσινούς … μακάρι να ήταν αλλιώς …

… καληνύχτα … πάει … θα αδειάσει … θα φύγει … τελειώνει …
… λιώνει …
…μια Μαρία με λουλούδια στα χέρια γκρεμίζει τα οχυρά …

… γενέθλια σιωπή … εγκυμονείται πλέον ο ένατος μήνας … ο τελευταίος δύσκολος … ωφέλιμος (?) … το πέρας θα φέρει διακοπές … η θάλασσα κι ήλιος θα μας ψάχνουν … οι γοργόνες θα κλαίνε … θα ρωτάνε … άτολμος δεν θα βυθίζομαι να δω το άλλο τους μισό … ανίδεος θα δικαιολογώ την απουσία … θα στερούμαι μικρή αδιάκριτη φιλοξενία ακόμα … όλο το βραδυ χωρίς υπνο … περιμένοντας καληνύχτα …

… τρεχάλα σε dsl ρυθμούς … κρυφτοκυνηγητό σε νέες φωλιές … πληκτρολογώντας … βορά στο τίποτε … ήταν καιρός να δούμε πόσο το οινόπνευμα απολυμαίνει τις πληγές … κι ήταν πολύς … ησυχία εν βρασμώ … τα λόγια δεόντως θεατρικά … τα stats πια αγαπημένος τρόπος προσέγγισης … να μεγαλώσει η παρέα … να μεγαλώσει η σιωπή … όχι η ομιλούσα … η άλλη … η εορτάζουσα … που σε καθιστά με τα παιχνίδια σου στο ίδιο πάλι σημείο …

… καταλαβαίνω την χαρά της μητέρας όταν δέχεται τηλεφώνημα …τώρα καταλαβαίνω την χαρά του Στέλιου όταν έρχομαι από την δουλειά … μένει μόνος του ώρες … στις διακοπές τυραννιέται … πρέπει να του βρω συντροφιά … η δική μου λίγη … και τα κουκλιά τα βαριέται γρήγορα … θα κοιμηθούμε πάλι χωριστά … παλιά συνήθεια - μικρή προσφορά σε έρωτες πιστούς … - Ξυπνώντας θα σου δώσω ένα μεγάλο φιλί … κι ας μη μου το ζητήσεις … θα ναι και δική μου ανάγκη … καληνύχτα Στέλιο … ή μαλλον καλημέρα …