“… έχω μία τρεμάμενη παρουσία μέσα μου … θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ένα είδος φοβισμένου παιδιού … … είμαι περισσότερο παιδί … παρά ας πουμε μια γυναίκα η οποία είναι νευρωτική για το σεξ ή οτιδήποτε άλλο … είμαι περισσότερο ένα μωρό που της αρέσει να έχει δίπλα της ανθρώπους … να την αγαπούν σαν λουλούδι σαν παιδί … περισσότερο παιδί … ζητάω προστασία του μπαμπά ας πούμε, της μάνας μου - που αντιπροσωπεύει τον μπαμπά μου δηλαδή … αγγίζω τους ανθρώπους σαν παιδί που περισσότερο θέλει προστασία πατρική και λιγότερο σαν γυναίκα που θέλει προστασία ερωτική … *
… έζησα δέκα χρόνια σαν καλόγρια πέρασα κλινικές φυλακές για να βρω την ψυχή μου και κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου … διάβασα βίους Αγίων αναζητώντας την λιτότητα … ζούσα μία εσωτερική διαδρομή … ήμουν χαμένη για όλους ένοιωθα μια δύναμη παρούσα να με καθοδηγεί … κινδύνεψα πολύ σε αυτή την πνευματική περιοχή δεν έπρεπε να μιλώ σε ανθρώπους δεν έπρεπε να τρώγω έβλεπα πνεύματα δαίμονες αγγέλους που είναι μεν γεννήματα της φαντασίας αλλά όταν τα ζήσεις είναι τρομερά γιατί ξεφεύγεις από τα ανθρώπινα πλαίσια … σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν όταν με φέραν το 1971 στην Ελλάδα … σε αυτή την κατάσταση ηχογράφησα με τον Μάνο τον μεγάλο Ερωτικό … **
…άντρες με ερωτεύονταν γυναίκες ζητούσαν την φιλία μου μουσικοί την συνεργασία μου παιδια με αγαπούσαν γι αυτό που τραγουδούσα … αλλά εγώ ήμουν αλλού … είχα καταληφθεί από κάτι μη δημιουργικό … μέσα μου πίστευα ότι δεν ήμουν τίμια κι ήθελα να τιμωρήσω τον εαυτό μου …εζησα στην Κρήτη πίνοντας γάλα και τρώγοντας χόρτα … αντιλήφθηκα ότι έπρεπε να συνυπάρξω με τους ανθρώπους που υποφέρουν έπρεπε να ήμουν κοντά τους η εποχή δεν με άφηνα να ζήσω από την απομόνωσή μου έτσι πήγα στην Νέα Υόρκη κι έζησα με τα παιδια που βρίσκονταν στον δρόμο … τα ρούχα μου είχαν γίνει κουρέλια … φρόντιζα παρ όλα αυτά τους αλκοολικούς κατά κάποιο τρόπο μάθαινα τι σημαίνει να ζείς στον δρόμο … πήγα κοντά σε αυτά τα παιδια χωρίς να σκεφτώ τίποτα … αλλά κάπου δεν είχα κι εντελώς χαθεί έπρεπε να ζήσω για να μιλήσω για όλα αυτά … **
… καμιά φορά ζω στην περιοχή της βαθιάς πραγματικότητος και την πραγματικότητα η οποία είναι πέρα από την πραγματικότητα … οπότε αγγιζει και το όνειρο … κι αγγίζει και μία άλλη πραγματικότητα που δεν γνωρίζει ο κόσμος …”*
… ήταν το δώρο μου γι αυτό το Σαββατοκύριακο …να συναντήσω ξανά την Φλέρυ … να μου κάνει παρέα … μόνο αυτή … να μου μιλήσει … να μου τραγουδήσει … λες και βγήκα από το σπίτι να την συναντήσω ξανά … να την δω μονομιάς εξώφυλο στο δίφωνο ανάμεσα σε άλλα της Paris Hilton, Βίσση, Βανδή, Ζήνα και λοιπών καβλοειδών διασημοτήτων ανάμεσα σε περιοδικά αυτοκινητόφιλων, gadgetόφιλων, κυνόφιλων και γενικώς μοδάτων αναγνωσμάτων …
… έτρεξα αμέσως έβαλα το cd να παίζει κι εμεινα στα σκοτεινα να την ακούω να αγκαλιάζει Σαββόπουλο Bonfa Καζαντζίδη Καλδάρα Γαβαλά Χατζηνάσιο Μωράκη Ατταλίδη … να σπαράζει “δεν με αγαπάς γι αυτο με βασανίζεις” … χαμένη … τρεμάμενη … ιερή … 
πηγές * συνέντευξη στον Γ.Χρονά για το Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ** συνέντευξη στον Γ. Νοταρά για το περιοδικό της “Οδού Πανός” τ.101 περιοδικό διφωνο/cd φλέρυ νταντωνάκη ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ντοκυμαντερ/cd ΦΛΕΡΥ η τρελη του φεγγαριού (παραγωγή Α. Μποσκοϊτη), βιβλίο Φλερυ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ “Εγώ είμαι έννα σύννεφο” (Γ.Bach Σπυρόπουλου) 
