δεκατέσσερα|14

… είναι η τελευταία φορά που ενδίδω … δεν αντέχω ξανά τέτοια ταλαιπωρία … μη το λες θα δεις … θα δεις σου λέω … όχι αγάπη μου δεν θα ανεχτώ ποτέ ξανά να με αντιμετωπίσουν σαν ένα κομμάτι κρέας … ναι οκ … και λοιπόν; … τι σημαίνει ότι το ίδιο έκανα κι εγώ; … όχι μάτια μου κάνεις λάθος … με ξεγέλασε … μη γελάς … σε πληροφορώ πως ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται … ωραία πέρασα super … και; … βρε σου είπα εγώ ποτέ ότι το αρνούμαι; … αλλά νομίζεις ότι αυτό φτάνει; … όχι ματάκια μου ούτε αδιάφορη με αφήνει ούτε όμως κι ότι είμαι καμιά πεινασμένη … δόξα τω Θεό … βρε δεν σου λέω ότι το είπες … αλλά ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω … μην λες χαζά … σιγά την χώνεψη … εντάξει τον είχε τεράστιο … so what?… Όλοι αυτοί τεράστιο το έχουν … Και λοιπόν; … ναι σιγά … κι επειδή το ήξερα από την αρχή; … γι αυτό λες να πήγα μαζί του;… δεν υπήρχε λες και μία περίπτωση να τον είχε μικρό; … εντάξει μία … οκ έπαιξα με τις εννιακόσιες ενενήντα εννιά … δεν ξέρω αν με αυτό το «παραδόπιστη» με βρίζεις ή το λες για να πουλήσεις μούρη … κόφτο … αρχίζεις να με τσαντίζεις θα στο κλείσω … μα εγώ σου λέω τον πόνο μου κι εσύ γελάς … μου είπε ψέματα σου λέω… πως δεν μου είπε; … όχι δεν τον ρώτησα … δεν θα έπρεπε να μου το πει από μόνος του; … γιατί θα έπρεπε εγώ να τον ρωτήσω; … άντε πάλι … ναι είπαμε καλά φιλούσε … μυώδης … τρυφερός ναι … στην αρχή … είπα εγώ ποτέ ότι με χάλασε που μετά με γάμησε άγρια; … και μην χρησιμοποιείς τέτοιες λέξεις λες και είμαι καμιά πουτάνα … οκ δεκτή συνέχισε … εντάξει το είπαμε πέρασα super … είχα καιρό … ε που να θυμάμαι τώρα ; … δύο μήνες περίπου …ναι οκ με διαλείμματα … αυτός δεν πιάνεται είναι πρώην σχέση … που θες να καταλήξεις ; … ε τότε;… ναι σιγά τον κούκλο … γιατί δεν τον πήρες εσύ τότε; …άμα ήθελες εσύ μια χαρά προλάβαινες … σιγά μην τον βίασα κιόλας μέσα στο μαγαζί … ε αφού είχε χειλάρες; …και κορμάρα ναι … και τον κώλο στην πλάτη … λοιπόν;… μα τώρα σοβαρά μου μιλάς; … Είναι αυτά bonus? … δεν είναι ο τύπος μου σου λέω … μου είπε ψέματα μωρό μου ψέματα το καταλαβαίνεις; … πώς να στο εξηγήσω; … φυσικά … και μου είπε πως ασχολείται με την μουσική … τώρα με δουλεύεις; … εσύ θα καταλάβαινες ότι ένας παιδαράς που σου λέει ότι είναι από την Jamaica κι ασχολείται με την μουσική ότι πουλάει cd στην πλατεία Εξαρχείων και θα πήγαινε ποτέ στο SOUL ? … να το χέσω που στην χώρα του ήταν Φυσικός … εδώ τι είναι … ε εντάξει δεν θες να καταλάβεις … εμένα μωρό μου –όσο super και να πέρασα- δεν με ενδιαφέρουν τα one night stand ξέχνα το … ναι ψάχνω σχέση γιατί; … σου κάνει εντύπωση;… μη γελάς θα στο κλείσω …πώς να βγω για καφέ μαζί του αγάπη μου; … θα χει να τον πληρώσει στην χώρα του Καραμανλή; … εδώ ούτε κινητό δεν έχει … το ξέρω … ε άμα είχε, όταν του το ζήτησα το πρωί, θα μου λεγε σώνει και καλά να του δώσω καλύτερα το δικό μου και θα με πάρει αυτός; … άσε λάθος μου που το έδωσα … κάτι μου λέει πως δεν θα ξεκολλήσει εύκολα … κι άντε να του το πεις με τρόπο … σε ποια γλώσσα; … με το ζόρι … τα αγγλικά που μιλάω εγώ δεν τα μιλάει αυτός αγάπη μου … σε αφήνω … ε πάω να ξεπλύνω την μάσκα … τσίτωσα …

… ωχ … Κυριακή σήμερα …

… κάνει προσπάθεια προσέγγισης … παίζει … αδέξια ακολουθώ … το ταλέντο μου δεν φτάνει να τον ευχαριστήσει … τα χάδια μου τα βαριέται γρήγορα … κι ας τα καταφέρνω κυρίως σ αυτό … θέλει παιχνίδια … γυρνάει λοξά το κεφάλι και από στάση άμυνας κοντοστέκεται προκαλώντας επίθεση … καμπουριάζει την πλάτη του … χαζεύω το σώμα του … δυνατό … καλοφτιαγμένο … το τρίχωμα του στιλπνό με εξωθεί σε άγγιγμα … με ένα σάλτο αποφεύγει … τα πόδια του μακριά … τρέχουν … ακολουθώ … σε σκοτεινούς διαδρόμους … γνώριμους … τα μάτια του γυαλίζουν … είναι όμορφος … είναι αγαπημένος … τον παίρνω σ ανύποπτο χρόνο στα χέρια … τον σηκώνω όσο πιο ψηλά μπορώ … στριφογυρίζουμε μέχρι να κουραστούμε … κι οι δύο … να ξαπλώσουμε ζεστά στον καναπέ … οι δυο μας … να κουλουριαστεί στο στήθος μου … να φωλιάσει γλυκά … να χουφτώσω απαλά το κεφάλι του … να τεντωθεί απάνω μου … να κρύψω το χέρι μου στην κοιλιά του … να γλύψουμε τα μουστάκια μας … να κοιταχτούμε … να μας πάρει για λίγο ο ύπνος … να χτυπήσει ξαφνικά το κουδούνι … να πεταχτούμε σαν έτοιμοι από καιρό … και οι δύο … να ανάψω τα φώτα … να χτενιστεί σε γωνίες … να βάλω μουσική … ν’ αρχίσει να νιαουρίζει σαν μωρό … ν’ ανοίξουμε την πόρτα …
… να μην είναι ξανά το γαμωdelivery …

“…΄Ανθρωποι και λιοντάρια, αετοί και πέρδικες, ελάφια κερασφόρα και ψάρια σιωπηλά μέσα σε ενάλια δώματα, θαλασσινά αστέρια κι αθώρητες υπάρξεις όλου του κόσμου, κοντολογίς ό,τι ζούσε πριν, ό,τι που υπήρχε, όλα τα πλάσματα έκλεισαν τον θλιβερό τον κύκλο τους, και σβήσαν … Χιλιάδες χρόνια τώρα, ούτ ένα πλάσμα ζωντανό δεν ζει πάνω στη γη, και τούτο το έρημο φεγγάρι μάταια το λυχνάρι του μέσα στη νύχτα ανάβει. Οι πελαργοί δεν κράζουν πια όταν ξυπνούνε στα λειβάδια, μήτε κι οι χρυσοκάνθαροι βομβίζουνε στις φλαμουριές…”

Α. Τσέχωφ ” Ο γλάρος” μτφ Κ Θεοφάνους

υπολογίζω -ομαι : λογαριάζω. 1α. συνδυάζω, συσχετίζω ορισμένα δεδομένα για να προσδιορίσω ένα μέγεθος. β. συνδυάζω, συσχετίζω ορισμένα δεδομένα για να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα, για να διαμορφώσω γνώμη για κάτι. γ. σχεδιάζω, σκοπεύω να πραγματοποιήσω κάτι. 2. αναγνωρίζω την αξία κάποιου και γι΄ αυτό λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου τη γνώμη του 3. ελπίζω στη βοήθεια, στη συμπαράσταση, στη συνδρομή κάποιου.

υπολογίσιμος -η -ο : 1.που μπορεί να υπολογιστεί. 2. που είναι πολύ σημαντικός, αξιόλογος ή που το μέγεθός του είναι τόσο μεγάλο, ώστε δεν μπορεί κανείς να τον αγνοήσει.

υπολογισμός ο : 1.συνδυασμός, σχεδιασμός ορισμένων δεδομένων για τον προσδιορισμό ενός μεγέθους. (έκφρ.) με / από υπολογισμό, με / από υστεροβουλία. 2. σειρά συλλογισμών και εκτιμήσεων που οδηγούν σε κάποιο συμπέρασμα.

υπολογιστής ο υπολογίστρια η :  αυτός που σκέφτεται και δρα υστερόβουλα, που λογαριάζει πριν απ΄ όλα το συμφέρον του, που αποσκοπεί σε προσωπικά οφέλη.

υπολογιστής : συχνά Hλεκτρονικός ~, ηλεκτρονική μηχανή η οποία έχει τη δυνατότητα να αποθηκεύει πλήθος στοιχείων, να τα επαναφέρει και να τα επεξεργάζεται βάσει συγκεκριμένων εντολών τις οποίες δέχεται.

πηγή www.komvos.edu.gr

πες μου … είδε ποτέ κανείς του άγγελο; … βούλιαξε ποτέ μέσα του; … χόρτασε το φύλλο του; … γιόρτασε την αγκαλιά του γι ένα βράδυ;… κουβάλησε την ζωή του βαριά αβάσταχτα σαν κόκκο άμμου … τίναξε μια σπίθα καλοσύνης; … φώναξε στην ανάγκη του “μπράβο”; … προσευχήθηκε να ξεκουράσει την μιζέρια του; … κατάφερε να αποκοπεί; … κατάλαβε πως φεύγουν οι χρόνοι και δεν μένει; … εκεί … να βάψει τα σύνορα … να πει όχι … να σακατέψει τα χνώτα του … να κλείσει τις αυταπάτες … να χαραμίσει τα σκοτάδια του… να κουλουριαστεί μεσα του μέχρι να αυτοκερδηθεί …
πες μου … που πάνε όταν περπατάνε μόνα στην βροχή; … όταν γεμίζουν τις οθόνες με παύσεις; … όταν γκρεμίζονται στην πρωινή νύστα; … όταν η πόλη από ψηλά είναι ελπίδα; …

“… πες μου μαμά …
τι γίνεται με εκείνα τα παιδιά
που αν και γεννιούνται κανονικά
δεν μεγαλώνουν κανονικά
δεν ονειρεύονται κανονικά
ούτ΄ερωτεύονται κανονικά …
πες μου μαμά …
πες μου αν πεθαίνουν κανονικά …”
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

… δουλειά … άγχος … λογαριασμοί … έξοδα … υποχρεώσεις … απαγοητεύσεις … έρωτες ανίκανοι … πένθη … βυθίσεις … αλκοόλ για τις πληγές … γέλια που σκοτώνουν … πόλεμοι … εγωισμοί … κόπωση … αντοχές ανήμπορες … ζέστη … η άσφαλτος ασθμαίνει … φωνές … φασαρία … σύνορα κλειστά … άνθρωποι που κρύβονται … που φεύγουν … κουρασμένες σχέσεις … υποσχέσεις … καινούργιες επαφές ανάγκης … μειωμένες αντιστάσεις … ιδρώτας … ταλαιπωρία … ματαιότητα …
… αϊ σιχτίρ πάω Μύκονο να ηρεμήσω …

…σε βλέπει … τον βλέπεις … δεν είναι εχθρός πια … είναι σύντροφος … εσύ το αποφάσισες … δεν είναι τώρα απλοϊκός … ούτε κακοφτιαγμένος … δεν παραμορφώνει … είναι μαγικός … είναι η αγάπη που σου απόμεινε … όταν έφτιαχνες ξανά τις γραμμές σου … όταν πάσχιζες να θέσεις εαυτόν σε λίστες επιλογής … όταν φοβόσουν σε σκοτεινά δωμάτια και γυμνά στηνόσουν σε χαραμάδες προσμονής το έξω φως να μπεί να σε ορίσει … το μέσα το απαξίωνες … μόνο αυτός σε έβλεπε … μα είναι πλέον φίλος … είναι αγαπημένος … είναι καθρέφτης μαγικός … καθιστά τα άλλα βλέματα ανάξια … είναι αυτός που σου λέει την αλήθεια … είναι ο δικός σου μαγικός καθρέφτης … που εξυμνεί την ωραιότητά σου … την προστατεύει … τον τριγυρνας κοντά σου … με ιδρωμένα δάχτυλα θολώνεις τις βολές του … οι βάρβαροι δεν χωρoύν στο περιβάλον του … κολάς την σάρκα στην δική τους … εσένα μονο δείχνει … η ύπαρξή τους ακυρώνεται που θέλησαν να σ έχουν … που ήσουνα μαζί τους … εσύ ορίζεις την ηδονή … εσύ μοιράζεις την οδύνη … πιστό μοντέλο του εσύ … είδωλο που λαχτάρησες να κατακτήσει … οι μυρουδιές της μάχης θεραπευτικές … οι ύμνοι της παλιά σπαραχτικοί … τώρα εξετασταία ύλη ξωτικών … οι σπίθες βασανίζονται στην λατρεία … η αυτάρκεια λιγοστεύει τους κινδύνους … κανείς δεν καταφέρνει πια να καταρρίψει αυτά που κέρδισες … ο μαγικός καθρέφτης σιωπά γι όσα θυμίζεις … σε βλέπει … κι ας τον βλέπεις … δεν παγιδεύει την ζωή … την κουβαλάει μαζί του … δεν την εκθέτει σε κουρασμένες νύχτες … γίνεται ασπίδα στην φθορά … κι όταν οι ίριδες στα μάτια του μικρύνουν δεν έχεις παρά να τον σπάσεις … και να πνιγείς στα επτά του ανάγωγα κομμάτια …

… δεν το κατανοεί ως χρέος … δεν κινείται δουλοπρεπώς … δεν ενεργεί υστερόβουλα … το χαίρεται … το ευχαριστιέται … κυμματίζει γαλήνια … και σφυρίζει χαρούμενους σκοπούς ανάμεσα στα σύννεφα … τα αγγίζει λίγο να σου παγώσουν γλυκά το πρόσωπο … αφήνει μερικά χνούδια να χει να θυμάται … να τα κάνει εμπόδιο στο επόμενο πέρασμα … να τα κάνει παιχνίδι … να χτυπηθεί μαζί τους … και στις άναρχες γωνίες του αέρα να παροτρύνει να απλώσεις τα χέρια σου να τον αρπάξεις … αν φοβηθείς σε τυλίγει προστατευτικά κι αρχίζει χορό μαζί σου μέχρι να ρθει η βροχή … να μουσκέψετε μαζί … να βυθιστείτε στην θάλασσα … να νοιώσετε μαζί την υγρασία της κίνησης … προστάζει να σου υποκληθούν πολύχρωμα κοράλια … σε περνάει από ένυδρες οροσειρές … μαζεύει αστερίες να ραντίσει το σκοτάδι … φτιάχνει δικές σου μικρές και μεγάλες Άρκτους … κι όταν κρυώσεις πάλλεται … τρυπάει να σε φτάσει αλλού … στο κέντρο … στη φωτιά … σε περνάει από πετρώματα κι εποχές που δεν γνώριζες … σε φτάνει εκεί που το φως είναι κόκκινο … είναι κίτρινο είναι πορτοκαλί … δεν ξέρει την σειρά … βολτάρει τυχαία … κι όταν αρχίζεις να καίγεσαι σε γυρίζει πίσω … γίνεται έλκυθρο σε πρόθυμα δελφίνια που σας πάνε στην ακτή … σε φέρνει σπίτι … γίνεται σπίτι σου … φεύγετε … ψάχνει για σένα τον αιθέρα … να στον κάνει μπουκιά μικρή … να ανοίξεις το στόμα να τον καταπιείς … σου μιλάει γλώσσα δικιά σας … σε ζεσταίνει … σε δροσίζει … σε κάνει να ξαπλώνεις πάνω του νωθρά … απορροφά τις σταγόνες σου … σε αγκαλιάζει σφιχτά … το ιπτάμενο χαλί επιθυμεί μαζί περιπλανήσεις … δεν σκοτεινιάζει το φως … δεν φωταγωγεί το σκοτάδι … το ιπτάμενο χαλί προκαλεί το ταξίδι … δεν απαιτεί κάτι παραπάνω … δεν δέχεται τίποτε λιγότερο … δεν πτοείται από ιπτάμενους δράκους … δεν μαγεύεται από γεροδεμένους επιβήτορες … δεν κουβαλάει αφέντες … δεν δίνεται στο πέλμα τους … δεν συγχωρεί την αγένεια … αναγνωρίζει τα όρια … προσθέτει τα δικά του …

… αν τιμάς την διαδρομή τότε την δικαιούσαι … αν παραμένεις για να ξεφτίσεις τους κόμπους του θυμώνει … τραβιέται … στα κενά αναποδογυρίζει … τινάζεται … εσύ ξεφεύγεις … κι αυτό συνεχίζει να ίπταται … μακριά … ελεύθερα …

“… έχω μία τρεμάμενη παρουσία μέσα μου … θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ένα είδος φοβισμένου παιδιού … … είμαι περισσότερο παιδί … παρά ας πουμε μια γυναίκα η οποία είναι νευρωτική για το σεξ ή οτιδήποτε άλλο … είμαι περισσότερο ένα μωρό που της αρέσει να έχει δίπλα της ανθρώπους … να την αγαπούν σαν λουλούδι σαν παιδί … περισσότερο παιδί … ζητάω προστασία του μπαμπά ας πούμε, της μάνας μου - που αντιπροσωπεύει τον μπαμπά μου δηλαδή … αγγίζω τους ανθρώπους σαν παιδί που περισσότερο θέλει προστασία πατρική και λιγότερο σαν γυναίκα που θέλει προστασία ερωτική … *

… έζησα δέκα χρόνια σαν καλόγρια πέρασα κλινικές φυλακές για να βρω την ψυχή μου και κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου … διάβασα βίους Αγίων αναζητώντας την λιτότητα … ζούσα μία εσωτερική διαδρομή … ήμουν χαμένη για όλους ένοιωθα μια δύναμη παρούσα να με καθοδηγεί … κινδύνεψα πολύ σε αυτή την πνευματική περιοχή δεν έπρεπε να μιλώ σε ανθρώπους δεν έπρεπε να τρώγω έβλεπα πνεύματα δαίμονες αγγέλους που είναι μεν γεννήματα της φαντασίας αλλά όταν τα ζήσεις είναι τρομερά γιατί ξεφεύγεις από τα ανθρώπινα πλαίσια … σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν όταν με φέραν το 1971 στην Ελλάδα … σε αυτή την κατάσταση ηχογράφησα με τον Μάνο τον μεγάλο Ερωτικό … **

…άντρες με ερωτεύονταν γυναίκες ζητούσαν την φιλία μου μουσικοί την συνεργασία μου παιδια με αγαπούσαν γι αυτό που τραγουδούσα … αλλά εγώ ήμουν αλλού … είχα καταληφθεί από κάτι μη δημιουργικό … μέσα μου πίστευα ότι δεν ήμουν τίμια κι ήθελα να τιμωρήσω τον εαυτό μου …εζησα στην Κρήτη πίνοντας γάλα και τρώγοντας χόρτα … αντιλήφθηκα ότι έπρεπε να συνυπάρξω με τους ανθρώπους που υποφέρουν έπρεπε να ήμουν κοντά τους η εποχή δεν με άφηνα να ζήσω από την απομόνωσή μου έτσι πήγα στην Νέα Υόρκη κι έζησα με τα παιδια που βρίσκονταν στον δρόμο … τα ρούχα μου είχαν γίνει κουρέλια … φρόντιζα παρ όλα αυτά τους αλκοολικούς κατά κάποιο τρόπο μάθαινα τι σημαίνει να ζείς στον δρόμο … πήγα κοντά σε αυτά τα παιδια χωρίς να σκεφτώ τίποτα … αλλά κάπου δεν είχα κι εντελώς χαθεί έπρεπε να ζήσω για να μιλήσω για όλα αυτά … **

πηγές * συνέντευξη στον Γ.Χρονά για το Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ** συνέντευξη στον Γ. Νοταρά για το περιοδικό της “Οδού Πανός” τ.101 περιοδικό διφωνο/cd φλέρυ νταντωνάκη ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ντοκυμαντερ/cd ΦΛΕΡΥ η τρελη του φεγγαριού (παραγωγή Α. Μποσκοϊτη), βιβλίο Φλερυ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ “Εγώ είμαι έννα σύννεφο” (Γ.Bach Σπυρόπουλου)

- τι έχεις ;
- … τίποτα …
- έλα λέγε
- … τίποτα … αυτό … δεν έχω τίποτα …

… μπορεί να σε κατασπαράξει … να νικιέσαι για χάρη της … να τεντώνεται η ύπαρξή σου από χαρά …. να συστέλεσαι γι αυτό … να σε αναγκάσει φτερωτά να φεύγεις πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναγυρίσεις … μα εσυ γυρνάς … και σε κοιτάει … και ξαναρχίζεις … μπορεί να την φορέσεις και να μην ειναι δικιά σου … να αισθάνεσαι ζεστά … αλλά το κρύο από μέσα να παγώνει την ανάσα … να σου είναι αναγκαία για ένα βήμα πιο κει … κι όταν το τολμήσεις να χάσεις τα πόδια σου … να βουλιάξεις σε υγρή γη … κι αυτή να μη σε βοηθάει … να σε κοιτάει με ένοχα μάτια και να τα κλείνει αργά σημαίνοντας το τέλος … να καταφέρνεις να σωθείς … να την κυνηγάς σε φωτεινούς λαβύρινθους και σε καθε γωνία να βλέπεις το ίδιο βλέμμα … να σε μαγεύει σε κάθε αδιέξοδο … και εσυ στο πουθενά να καταστρώνεις εξόδους … μαζί της … η γοητεία της θλίψης μπορεί να σε συνθλίψει … δεν σε αφήνει να την αγγίξεις … αυτή επιλέγει … την αγαπάς ακόμα … σε αγαπάει … μέχρι να σπάσουν τα κόκαλά σου … να γίνουν ένα με την σάρκα σου … και τότε τραγουδάει παλιά άνοστα αστεία … βγάζει τα ρούχα της και δείχνει τις θηλές της … ζητάς να αγκαλιαστείτε … κι αυτή φεύγει για να την κυνηγήσεις … κι εσύ την κυνηγάς … μεταμορφώνεται σε νεράιδα … σε πιάνει τρυφερά από το χέρι και βίαια σε κάνει σβούρες στο κενό … πονάς … ντρέπεσαι για την γοητεία της … κρύβεις το πρόσωπό σου με το ένα σου δάχτυλο … μα αυτή σε βλέπει … μόνο αυτή μπορεί … κι ακόμα της παραδίδεσαι … κι ακόμα ονειρεύεσαι ζωή μαζί της … κρεμιέσαι από φύλλα ξερά και βλέπεις πως η μιά γεννά την άλλη … κι απαθής βουτάς πάλι στην λαγνεία … και λαχταράς … μα γι αυτήν δεν είναι η ώρα … περιμένεις και τρέχεις πάλι να κρυφτείς … δεν βρίσκεις … πας προς το μέρος της … αδυνατο να αρθρώσεις … αδύνατο να αντισταθείς … ξέρεις … η γοητεία της θλίψης είναι μια πλάνη … φυσάς κι είναι πίσω σου … γυρνάς κι έχει χαθεί … κι εκεί που περιμένεις κοιτάζοντας τ αστερια κάποιο να πέσει … σε χαστουκίζει που έμαθες να ελπίζεις … και σε παγιδεύει … σε θέλει σύντροφο … σε θέλει προστάτη … κι ας κατέχει τη δύναμη … κι ας λέει ότι δεν σε θέλει πια … μόνο σε σένα μπορεί να δει τον ορίζοντα … μόνο στα μάτια σου την γαλήνη … μόνο με τα μάτια της … μάτια που αγωνίζονται να χαρούν … που αγωνίζονται να σε πείσουν πως είσαστε ένα … μάτια που λατρεύεις … που παγιδεύουν τον ορίζοντα … η γοητεία της θλίψης είναι επικίνδυνη … είναι μια μαγισα σκοτεινή … νοιώθεις που γιορτάζει μαζί σου … που δεν μπορεί μόνη … που φεύγετε μαζί … που το χώρια αλμυραίνει τα μαγουλα … που το κοντά σε ακυρώνει … η γοητεία της θλίψης νοιώθει άβολα σε αναπάντητες κλήσεις … η γοητεία της θλίψης είναι κτητική … η γοητεία της θλιψης εκδικείται τις περιπαθείς ενέργειες … η γοητεία της θλίψης μισεί την θερμότητα … η γοητεία της θλίψης αρνείται το αίσθημα … η γοητεία της θλίψης διεκδικεί το μετέωρο …